Blowing in the words

คืนวันฝนพร่ำ ผมหลับตา และใกล้จะเข้าสู่นิทรา

หลังจากดูหนังจอมยุทธ์จีนโบราณเรื่องอะไรไม่รู้ของ ชอร์ว บราเธอร์ จบ

แกะตัวที่ หนึ่ง...กระโดด ไป, แกะตัวที่ สอง...กระโดด ไป

แกะตัวที่ สาม ยังไม่ทันได้ก้าวขา....ผมหลับสนิท zZ

ทันใดนั้น!! เสียงอาเจ็กคนหนึ่งก็ดังขึ้น!!!

 เร่เข้ามา!!...วันนี้อั๊วมาขายกระบี่

มีหลายสี หลายแบบ ให้เลือกสรรค์...

มีหลายรุ่น จำแนกตาม...ความชอบ...ที่ต่างกัน...

ลุกมาพลัน...อั๊วพ่อค้าจะอธิบาย...

กระบี่แรกนั้นมีสี...ที่ผ่องใส...

สีขาวในคมฝักที่หลักแหลม...

เหมาะกับผู้ใช้ที่ชอบคิด...ไม่ชอบแรง...

อันแสดงถึงอารมณ์คมปัญญา...

กระบี่สองนั้นมีสี...สงบ...

สีเขียวกลบแผ่นดินสิ้นแล้งขัย...

สีใบไม้ ใบหญ้า พนาไพร...

ผู้สุขุมรอบคอบใช้...ตอบปัญหาชีวิตตน...

กระบี่สามนั้นไซร้มี...สีแดงสด...

กระบี่นี้ฟันได้หมด...เพราะสุขี...

ยามใดที่อารมณ์ไม่สมฤดี...

ผู้ใช้กระบี่นี้จะโกรดเกรี้ยว...ฟันฉับลง!!

กระบี่สี่นั้นมี...สีมืดมิด...

ดำสนิท ปิดใจ ให้มัวหมอง...

เหมาะกับผู้ถือ ผู้ใช้ ที่ชอบลอง...

ชอบสนองความต้องการ...ของความเลว...

อั๊วยังคงมีกระบี่...อีกหลายสี...

แต่เพียงแค่นี้ที่อั๊ว...ยกมาขาย...

กระบี่ในโกดังนั้นยังมี...อยู่มากมาย...

ไว้สายสาย...อั๊วจะมา...ขายอีกที...

ก่อนปิดร้านวันนี้ มีเรื่องบอก...

ไม่ได้หลอก...จะบอก ทุกกระบี่ เปลี่ยนสีได้...

ถ้าผู้ถือนั้นเป็นคน...ประเภทใด...

กระบี่ไซร้...จะคอยเปลี่ยน...ให้เลียนกัน...

ผมลืมตา ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า….

อากาศตอนเช้าช่างอึมครึม…มีเมฆหนาเหลือเกิน…

ผมสงสัยว่า ฝนนั้นมันคงจะตกลงมาอีก…ไม่ช้านี้

เมื่อคืนผมหลับตา….เตรียมตัวนอน

เป็นคืนที่มีฟ้าเป็นสีส้มค่อนแดง และแสดงฤทธิ์ด้วยเสียงคำราม…เป็นระยะ

ผมหลับตา พร้อมกับเสียงห่าฝนที่ดังสนั่นหวั่นไหว….ตลอดคืน

ผมเปิดโทรทัศน์ ขณะที่ฟ้าในยามเช้ายังคงขมุกขมัว…ไม่ต่างจากใบหน้าผมเมื่อตื่นนอน

รายการข่าวยอดนิยมกำลังฉาย ขณะที่ใบมะพร้าวในสวนข้างบ้าน…เริ่มลู่ไหวตามแรงลม

กลิ่นไอดินชื้นชื้นลอยมาปะทะจมูก ส่วนกระดูกค้อน ทั่ง โคน ในหูกำลังรับมือกับ...

คลื่นเสียง…ข่าวการเมืองจาก กทม.

ฝนเทลงมาดังคาด ละอองน้ำสาดเข้ามาจากทางหน้าต่างไม้บานใหญ่ใกล้เคียง….ผมเปียก

ในทีวีเสนอภาพของรัฐสภาในเช้าวันขมุกขมัวเช่นกัน….และแล้วห่าฝนก็เข้ามาทักทายกรุงเทพฯ…ให้บ้าง

ก็เพราะมันฟ้าเดียวกันนี่เนอะ เลยทำให้บ้านเราตก….ในกรุงเทพฯก็ตกเหมือนกัน

ผมเริ่มหิว จึงเริ่มก้าวขา ค่อยๆลงบันไดไม้เก่าเก่า…จากชั้นสอง

เสียง แอ๊ด แอ๊ด… เกิดขึ้นทุกครั้งเมื่อฝ่าเท้าสัมผัส…กับขั้นบันได

ก้าวทีละก้าว ซ้าย-ขวา จนมาถึงช่วงกลางบันได…ปรากฏว่าไปต่อไม่ได้…เพราะน้ำท่วมจนชั้นล่างไม่มี!!

ผมตกใจ รีบวิ่งขึ้นไปตั้งสติใหม่ที่ห้องนอน…ตามเดิม

ข่าวการเมืองยังคงฉายอยู่….ภาพฝนตกหนักหน้าทำเนียบก็ยังคง…..ฉายอยู่

ฝนตกเหมือนกัน….ฟ้าก็ ฟ้าเดียวกัน….

แต่ทำไม บ้านเราท่วม…..แล้ว กรุงเทพฯ กลับไม่ท่วม??

ณ ห้องเรียนของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในเขตกรุงเทพมหานครฯ เมืองฟ้าอมรที่สุดในประเทศไทย คุณครูเสรีชนกำลังเริ่มชั้นเรียนกับเด็กประถมกลุ่มใหญ่ ที่เป็นหญิงล้วน

“เอาล่ะเด็กๆ วันนี้ครูจะให้เราพักผ่อนสบายๆหนึ่งวันนะ หลังจากที่เครียดและหยุดยาวเพราะเหตุการณ์ไม่สงบมาหลายสัปดาห์” ครูสาวพูดด้วยน้ำเสียงใจดี

“ค่า……..” เด็กเด็กพากันตอบรับด้วยความดีใจ

“แล้วเราจะทำอะไรกันดี สำหรับคาบนี้ อืม…งั้นเดี๋ยวครูจะเล่านิทานให้ฟังดีไหมจ๊ะ” ครูสาวถาม

 “ค่า……” เด็กเด็กตอบ

นิทานเรื่องนี้ขอวิจารณ์…เรื่องจินตนาการของเด็กน้อย ผู้ใหญ่เตือนบ่อยๆต้องมีคุณธรรม เด็กน้อยตกรับคำ พยักหน้าอย่างเข้าใจ เด็กน้อยสมองใส ยึดมั่นไว้คุณธรรม เด็กน้อยไปเล่นไพ่ เงินถุงใหญ่เสียกลับมา ต่อไปเอาไงดีหว่า หรือว่าข้าปล้นต่อดี ตกเย็นนั่งกินเหล้า พอค่ำเข้าไล่ตีหมา ดึกหน่อยกลับบ้านมา แบกสินค้าของกำนัล เอาของไปฝากพ่อ ผู้เฝ้ารออยู่แต่ค่ำ ของนั้นเป็นทองคำ ที่เลิศล้ำเปล่งประกาย ผู้พ่อยิ้มเอ็นดู ลูกของกูเหนือกว่าใคร มันหายหน้าไปตั้งไกล ที่ไหนได้ไม่ลืมกัน เอาของกลับมาให้ มีน้ำใจที่เหลือล้ำ… นี่แหละคุณธรรม…ของเด็กน้อยที่เข้าใจ   

“นิทาน จบแล้วจ๊ะ เป็นยังไงบ้าง” คุณครูเสรีชนกล่าว